Janice Cayman na winst in Pinatar Cup: “We hebben getoond dat we karakter hebben”

    Janice Cayman laat een afspraak bij haar club schieten voor de finale.

    Met hun overwinning in de Pinatar Cup mogen bondscoach Ives Serneels en zijn Red Flames tevreden terugblikken op het vriendschappelijke toernooi in Spanje. “We zijn blij, want je wint niet elk jaar een beker. Daar moeten we dan ook wel trots op zijn”, klinkt het bij Serneels. Aanvoerder Janice Cayman liet zelfs een afspraak bij haar club Lyon schieten voor de finale. 

    Bondscoach Serneels: “Jonkies kloppen op de deur”

    De Flames klopten gisteren Rusland in de finale na strafschoppen. Ze konden dus niet scoren, maar hielden wel drie matchen op een rij de nul.

     

    Het was wel niet de beste match van de Flames, gaf Serneels toe. "De eerste helft was zelfs de minste van het hele toernooi. Oké, het is een finale, dus het is misschien de stress die ons parten speelt. Maar het is zeker ook de verdienste van Rusland, een EK-land waarvan we hebben kunnen aanvoelen wat we nog kunnen verwachten." 

     

    "Maar met het totaalpakket van het toernooi ben ik wel tevreden. Iedereen heeft op het veld gestaan en minuten gekregen. Dat was ook de doelstelling. Door veel te wisselen hebben we geen enkel doelpunt tegengekregen en daardoor ook het toernooi gewonnen. Daar mogen we best tevreden mee zijn."  

     

    "We missen opnieuw net als tegen Wales de eerste strafschop, maar het toont een bepaalde maturiteit en mentale sterkte dat we de strafschoppenreeks toch nog kunnen winnen. Dat zijn zaken die we moeten meenemen." 

     

    Meer nog dan met de zege was Serneels aangenaam verrast door zijn jonge selectie. “Enkele jonkies kloppen op de deur en verschillende staan al met één been binnen."

    Een van die jonkies is de 18-jarige Jill Janssens. “Ze heeft opnieuw
    getoond wat ze in Leuven de voorbije maanden ook al getoond had. Ze heeft bepaalde kwaliteiten en als ze die op de juiste manier kan uitspelen, is ze wel iemand die kort bij deze groep staat."

    Assistent Kris Van Der Haegen en T1 Ives Serneels.

    Janice Cayman: “Knallen in april”

    Aanvoerder Janice Cayman, tweevoudig winnaar van de Gouden Schoen, wou absoluut de finale van de Pinatar Cup spelen en keerde niet voortijdig terug naar haar club Lyon. "Het is altijd leuk om die prijs te winnen."

     

    "We hebben ook direct gezegd dat het niet onze beste wedstrijd was.

    We hebben wel geen goal binnengekregen, dus dat is ook heel
    belangrijk. En twee keer met penalty's winnen, toont wel dat we karakter hebben."

     

    "Het was moeilijk. De Russen hebben ons goed onder druk gezet. We hadden moeilijkheden om ons vrij te spelen met de bal en echt te durven voetballen. Dat misten we toch." 

     

    Wat zijn de conclusies na dit toernooi? "Heel wat speelsters hebben zich kunnen tonen. Ik denk dan aan een Jill Janssens, die in de finale goed is ingevallen en ook goed heeft gespeeld de vorige wedstrijden. Voor de rest blijven we gewoon bouwen op wedstrijden als deze."

     

    In april staat een WK-kwalificatietweeluik op het programma. Cayman geeft aan klaar te zijn voor de uitwedstrijden tegen Kosovo en Albanië. "Iedereen heeft nog tijd om zich voor te bereiden in de club en dan moeten we knallen in april."

    Jill Janssens: “Tevreden over mijn toernooi”

    De 18-jarige Jill Janssens speelde haar eerste grote toernooi met de Red Flames en pakt meteen een prijs. “Ik was hier drie jaar geleden ook al met de U17. Toen speelden we ook de finale en eindigden we tweede, dus ik ben zeer blij dat we nu eerste zijn geworden en de beker mee naar België kunnen nemen.”

     

    “In de 70e minuut kom ik erin en ik denk wel dat ik voor gevaar kon zorgen. Jammer dat het tot penalty's is gekomen, maar zo winnen we ook.”

     

    “Ik ben heel dankbaar dat ik speelminuten heb kunnen krijgen van de coach en me toch een beetje heb kunnen bewijzen. Ik denk wel dat ik tevreden mag zijn over mijn toernooi. Ik hoop dat de coach iets in mij ziet en mij toch wel wil meenemen de volgende keer."

     

    Tessa Wullaert is een voorbeeld. "Ik denk wel dat ik naar zo'n profiel als het hare wil streven, maar die weg is nog heel lang", zegt de middenveldster van OHL.

    "Ik heb de voetbalmicrobe van mijn papa gekregen. Hij is echt een voetbaltalent. Ik ben al met de bal bezig van toen ik drie of vier jaar was. Hij is altijd heel fier." 

     

    Wat nu? "Ik denk dat het nu vooral belangrijk is dat ik me in de club blijf bewijzen en tonen en de play-offs goed aanvat. En dan zullen we wel zien, maar ik ga zeker mijn best doen voor een EK-selectie."