• home
  • video
  • pas verschenen

    Wiggins: "Zonder renners als Museeuw was ik hier vandaag niet"

    Bradley Wiggins werd vorig jaar negende in Parijs-Roubaix.

    Na Parijs-Roubaix zet Bradley Wiggins een streep onder en hopelijk voor hem een uitroepteken achter zijn carrière op het hoogste niveau op de weg. Bij Sporza blikt hij al eens terug op zijn markante wielerloopbaan. "Na mijn Tourzege haatte ik de sport, maar ik heb het plezier teruggevonden door mij op andere koersen te richten", zegt de Brit.

    De erelijst van Bradley Wiggins is om van achterover te vallen: 4 olympische titels (3 op de piste en 1 in de tijdrit), een Tourzege en een wereldtitel tijdrijden.

    "Ik heb meer gewonnen dat ik ooit gedacht had. Maar ook mijn toptienplaats in Parijs-Roubaix is mij dierbaar. Als ik volgende week zondag mijn carrière kan afsluiten met een zege in Roubaix dan schat ik die zelfs hoger in dan mijn eindzege in de Tour."

    Wiggins houdt immers een bittere smaak over aan die triomf. "Na 2012 was mijn plezier weg. Ik haatte de koers, ik haatte Armstrong, ik haatte de media omdat ze me constant naar Armstrong vroegen, ik haatte het de winnaar van de Tour te zijn. Ik was een treurig mannetje."

    "Door iets anders te gaan doen, kreeg ik de smaak weer te pakken. Ik ben successen gaan najagen buiten de Tour: het WK tijdrijden, Parijs-Roubaix,... Ik begon me weer te herinneren waarom ik 20-25 jaar geleden zo van deze sport ben gaan houden."

    "Dat kwam door mannen als Museeuw, Ballerini, Tafi,... Zonder hen zou ik hier vandaag niet zijn. Ze hebben me geïnspireerd en de sport heeft me op het rechte pad gehouden. Daarom zal ik er ook altijd van blijven houden."

    "Ik zou Roubaix zelfs uitrijden met een gebroken sleutelbeen"

    Wiggins hoopt in Noord-Frankrijk een laatste mooie pagina in zijn sprookjesboek te kunnen schrijven, al tempert hij zelf de verwachtingen. "Sommige renners jagen hun hele carrière op die ene Roubaix-zege. Ik zou al blij zijn als ik net als vorig jaar de finale kan kleuren."

    "Roubaix is een ideale plaats om te stoppen. Iedereen mag daar immers een ereronde afleggen, ongeacht je plaats in de wedstrijd. In Roubaix stap je ook niet af. Ik zou zelfs met een sleutelbeenbreuk nog tot aan de wielerpiste rijden. Die eer die je daar te beurt valt is ongelooflijk. Dat vind je nergens."