Dit zijn de favorieten voor de eindzege in de Ronde van Spanje

"Het wordt heet in Spanje"

Met die boodschap op Instagram lichtte Primoz Roglic toch al een tipje van de sluier.

Na zijn Franse verdwijning was zijn deelname aan de Ronde van Spanje hoogst onzeker, maar het Sloveense vraagteken lijkt nu toch voor een vierklapper te gaan.

Na eindzeges in 2019, 2020 en 2021 kan hij de eerste renner worden die de Vuelta 4 keer op een rij wint. 

Zo'n onafgebroken reeksje in een grote ronde, daarvoor moeten we al terug naar Miguel Indurain in de Tour van 1991 tot 1995 (geschrapte resultaten niet meegerekend).

Ondanks de twijfels en de fysieke ellende na de Tour is Roglic gezien zijn reputatie weer topfavoriet, al is zijn vormpeil natuurlijk onmogelijk in te schatten door de geheimdoenerij bij Jumbo-Visma.

Spoelt hij zijn derde opeenvolgende ontgoocheling in de Tour weer door op Spaanse bodem? Een interne wisselkopman is er niet, al ruikt luitenant Sepp Kuss misschien een tikkeltje vrijheid.

In de grote rondes staat Ineos Grenadiers nog met lege handen. 

Niet qua ritzeges (al is enkel de overwinning van Tom Pidcock op Alpe d'Huez behoorlijk mager), wel als het gaat om het hoogste goed.

Richard Carapaz leek lange tijd op weg naar eindwinst in de Giro, maar werd op de voorlaatste dag van zijn troon gegooid door Jai Hindley.

De Ecuadoraan is echter bijzonder regelmatig in het rondewerk en krijgt een Spaans herexamen, maar zijn aanloop was weinig overtuigend.

Na de Italiaanse dreun hervatte hij in de Ronde van Polen, waar hij slechts 22e eindigde.

Met de steun van onder meer Tao Geoghegan Hart, Burgos-eindwinnaar en plan-B Pavel Sivakov en rondedebutant Carlos Rodriguez mikt hij hoger dan zijn 2e plaats in 2020.

Carapaz raakt tegenwoordig vooral het doelhout en de olympische kampioen mag gerust wat meer scoren. 

Het zou een mooi afscheidscadeau zijn voor zijn overstap naar EF-EasyPost. Al schippert Ineos tussen het verleden en de toekomst en kunnen blijvers als Sivakov en Spaans kampioen Rodriguez misschien vroeger dan verwacht kansen krijgen.

Voor de immer onvoorspelbare Simon Yates was de Giro weer een rollercoaster. 

Hij ging voortvarend van start met tijdritwinst in Boedapest, liep een knieblessure op, toonde zijn beste versie in Turijn en stapte uiteindelijk in de slotweek gedesillusioneerd af.

Voor de Tour was hij niet hersteld en zijn Spaanse oefencampagne was met 3 zeges succesvol, maar in de Clasica San Sebastian werd hij verpletterd door Remco Evenepoel.

Als de eindwinnaar van 2018 de fysieke én mentale schommelingen kan vermijden, dan behoort het rood in Madrid zeker tot de mogelijkheden.

Met dit explosieve parcours en dankzij zijn tijdritprogressie kan Yates' ster fonkelen, maar hij moet vooral zijn eigen benen eindelijk nog eens vakkundig zien te managen.

Achteraf kon niemand zeggen dat hij de maglia rosa gestolen had, maar vooraf had vrijwel niemand hem getipt.

Jai Hindley lachte eind mei zijn tanden bloot in Verona en liet alle emoties na zijn eindzege in de Giro even doordringen.

Na een break van 2 maanden ging het in de Ronde van Burgos crescendo met zijn vorm.

Hindley rijdt voor het eerst 2 grote ronden in 1 jaar, maar kan zonder druk koersen.

Bora-Hansgrohe kan bovendien met Wilco Kelderman en Sergio Higuita weer de guerrilla-tactiek toepassen. 

Vooral de Colombiaan heeft dit jaar stappen gezet, maar zijn gebrekkige tijdrit kan hem parten spelen. Emanuel Buchmann haakte op de valreep door medische redenen af.

De Portugees zal toch even in zijn vuistje gelachen hebben toen ploegmaat Tadej Pogacar liet weten dat hij geen zin meer heeft in de Vuelta. Of opereerde hij liever vanuit de schaduw?

De Giro draaide uit op een sisser na een coronabesmetting in de slotweek en mentaal was er oplapwerk nodig.

Joao Almeida heeft de knop in Burgos echter kunnen omdraaien met een ritzege en 2e plaats in de eindstand, maar de zelfbewuste Portugees is na zijn vormdip vooraf opvallend bescheiden in het formuleren van zijn verwachtingen. 

Is er iemand die gelooft dat de allrounder vrede neemt met de top 10? Met debutant Juan Ayuso als handlanger moet er meer mogelijk zijn.

Begin er maar aan, met de druk van de natie én vooral je ploeg. Het zwaard van Damocles fietst van Utrecht tot Madrid mee.

Spanje snakt naar een rondewinnaar en zijn 2e plaatsen in 2018 en 2021 zijn natuurlijk geweldige adelbrieven, maar de graatmagere Enric Mas kampt met een vertrouwenscrisis.

Dit seizoen verspeelde hij in onder meer Tirreno-Adriatico, het Baskenland en de Dauphiné een goed klassement na een val in een afdaling.

Mas trilde in elke Tour-afdaling als een rietje en verdween kort voor Parijs na een coronabesmetting.

Hij heeft sindsdien geen koers meer gereden, maar Movistar legt zijn boontjes te week op de 27-jarige klimmer. Ook al sneerde zijn ploegbaas dat hij bij Mas een gebrek aan leiderschap ervaart.

Het grootste Spaanse team verkeert echter in acute puntennood voor een WorldTour-licentie en Mas moet samen met de afzwaaiende talisman Alejandro Valverde die korf vullen.

De voormalige eindwinnaars op deze startlijst? Alejandro Valverde (2009), Vincenzo Nibali (2010), Chris Froome (2011*, 2017), Simon Yates (2018), Primoz Roglic (2019, 2020, 2021) en... Nairo Quintana (2016).

Je verliest de Colombiaan veelal uit het oog en hij klimt met wat minder flair, maar Quintana nestelt zich er altijd weer tussen. 

Het mooiste bewijs dat Quintana nog niet versleten is? De 32-jarige berggeit werd op de Col du Granon, de nachtmerrie van Tadej Pogacar, 2e na een ontketende Jonas Vingegaard.

De bevestiging van zijn 3e stek in 2020 is er eigenlijk nog niet geweest, maar de ritwinnaar op de Angliru in die corona-editie wringt zich meestal wel in de top 10 van een grote ronde.

Ook EF-EasyPost voelt de puntendruk om in de WorldTour te overleven en kan een goed klassement gebruiken om op te schuiven richting de veilige haven. 

Of de boomlange Hugh Carthy - matig in Burgos - dan de aas van het roze lot wordt, is nog gissen.

Na de corona-exodus in de Ronde van Zwitserland heeft Carthy wel voldoende tijd gekregen om zich klaar te stomen.

Nadat hij van de luchthaven in Madrid werd geplukt door inspecteurs, leek er van een Vuelta-deelname geen sprake voor Miguel Angel Lopez.

Maar de wonderen zijn de wereld nog niet uit: enkele weken later kan Lopez gewoon een rugnummer opspelden en zijn 3e plaats in Burgos doet vermoeden dat hij niet geruisloos zal meepeddelen.

De Giro was een sof door een heupblessure en met de Vuelta heeft Lopez nog een openstaande rekening.

Vorig jaar verdween hij op de voorlaatste dag als een dief in de nacht na een schimmig toneeltje met zijn voormalige werkgever Movistar en gooide hij zijn podiumplaats zomaar in de prullenmand.

Ook nu was er de jongste weken behoorlijk veel turbulentie en Lopez moet na 4 opgaves op een rij in een grote ronde eerst en vooral heelhuids de terminus bereiken.

Onder meer Vincenzo Nibali (Astana Qazaqstan), Thymen Arensman (DSM), Domenico Pozzovivo (Intermarché-Wanty-Gobert), Michael Woods (Israel-Premier Tech) en Ben O'Connor (AG2R-Citroën) lagen zeker in de weegschaal voor deze top 10, maar voor eigen volk heeft Mikel Landa nog altijd een streepje voor.

In de Giro wachtte elke wielerliefhebber tevergeefs op een all-in van de sierlijke klimmer, maar met zijn 3e plaats was zijn mandje toch aardig gevuld.

Landa liet evenwel optekenen dat de Giro nog weken in zijn lichaam had gehangen en zijn bleke Ronde van Burgos lijkt die stelling te bevestigen.

Gaat hij - zoals hij beweert - echt alleen maar voor ritwinst of stooft hij iedereen een peer?

Landa is voor veel wielerfans een cultfiguur, maar heeft geen echte band met de Vuelta. Een roetsjbaan met hoop en ontgoocheling is weliswaar sowieso een garantie.