Team Sporza komt Tokio binnen: controles, controles, controles en een speekseltest erbovenop

    poort

    De poort naar de Olympische en Paralympische Spelen in de luchthaven van Tokio.

    Niet alleen de wielrenners, maar ook Team Sporza is aangekomen op in Tokio. Na heel wat controleposten in de luchthaven van de Olympische Spelen, maar de aardige medewerkers lieten de poort van de Olympische Spelen nog vlot openzwaaien.

    De toegang tot Japan: een negatieve test

    Het coronavirus maakt dat de Japanners momenteel niet tuk zijn op buitenlandse gasten. Voor de Olympische Spelen maken ze gelukkig een uitzondering. Atleten, reporters en medewerkers mogen het land in onder strikte voorwaarden.


    Je moet niet alleen over een olympisch toegangsbewijs beschikken, maar ook over een recente en vooral negatieve coronatest: een PCR-test die erkend is door een officieel laboratorium.

    Zonder dat bewijs kom je er niet in. Zelfs het vliegtuig naar Japan niet.

     

    Inschepen dus met een negatieve test op zak. Een medewerker van de Japanse vliegtuigmaatschappij staat erop om je handen te desinfecteren. Met plezier, zeker als hij een diepe en stijlvolle buiging maakt. Een voorbode van de Japanse hoofsheid.

    Japanse medewerker

    Een medewerker van de Japanse vliegtuigmaatschappij vraagt erg vriendelijk om je handen te ontsmetten.

    Vriendelijke vrijwilligers, vervelende speekseltest

    Na een nacht vliegen, landen we in Tokio. Vooraf bereikten ons verhalen over lange rijen en wachttijden tot 5 uur om de Japanse lucht te kunnen opsnuiven. Wel, die tijd hebben we kunnen halveren.


    Om de 100 meter moet je opnieuw je negatieve test voorleggen, je olympisch toegangsbewijs en natuurlijk ook je paspoort. Bureaucratie op z'n best, maar dankzij de vriendelijke en erg beleefde vrijwilligers doen we het allemaal met de glimlach.


    Alleen die speekseltest is wat vervelend. Moet je maar eens proberen met een droge keel na een half etmaal vliegen. 

    Het is ons toch gelukt en na een halfuur krijgen we de negatieve en verlossende uitslag. Nog wat formulieren en vingerafdrukken en we staan bij onze koffers.

    Een snuffelhondje en een traceerapp

    Een schattig hondje wil nog even snuffelen aan onze bagage. We klokken af op 2,5 uur van de gate tot aan de uitgang van de luchthaven. 

     

    Daar staat een bus klaar voor reporters. Die brengt de Sporza-ploeg naar een olympische taxiplaats in de stad. Iedereen krijgt er een taxichauffeur die je ruim 4 uur na de landing aan je hotel afzet.

    Daar kan de olympische quarantaine beginnen. 14 dagen lang mogen we ons hier niet mengen tussen de bevolking. Een bus pikt je op en zet je af aan de (lege) stadions voor de wedstrijden of aan het olympisch dorp voor interviews.


    Een traceerapp kijkt mee. Je mag enkel de olympische bubbel uit om in recordtijd de lokale kruidenier te bezoeken. Of je appt een maaltijdkoerier.

    Tennisgoud voor Marin Cilic?

    Nog dit: 5 jaar geleden vlogen we samen met de Deense handbalploeg naar Rio, het team dat er goud pakte. Lukt het ook de Kroatische tennisspeler Marin Cilic? Hij zat deze keer op onze vlucht.

    Marin Cilic

    Marin Cilic (l) toont de traceerapp op zijn telefoon.