• home
  • video
  • pas verschenen

    "Gimondi was ideaalbeeld van gracieuze Italiaan, op en naast de fiets"

    Felice Gimondi

    Felice Gimondi won op zijn 22e zijn enige Tour de France. Later won hij nog 3x de Giro en 1x de Vuelta.

    De wielercarrière van Felice Gimondi zal onlosmakelijk verbonden blijven met die van Eddy Merckx, maar ook in de schaduw van de Kannibaal kon de Italiaan een indrukwekkend palmares bij elkaar fietsen. Daarnaast maakte hij indruk met zijn persoonlijkheid. "Als je hem zag, had je altijd het gevoel: daar staat een signore", zegt Michel Wuyts.

    "Zonder Merckx was zijn erelijst weergaloos geweest"

    "Je mag Felice Gimondi met recht een absolute wielerlegende noemen", zegt Michel Wuyts, die toevallig in Italië vertoefde toen hij het nieuws van het overlijden van Gimondi vernam. "Hij past in de traditie van campionissimi, met ook nog Coppi, Bartali, Binda en Girardengo."

     

    "Het enige verschil met die anderen is dat Gimondi in zijn carrière botste op iemand die nog superieurder was dan hij: Eddy Merckx. Zonder hem was zijn erelijst weergaloos geweest, nu is dat net iets minder."

     

    Gimondi kende een lange carrière. "In 1965 won hij al de Tour, een jaar na zijn zege in de Ronde van de Toekomst. Het ging dus bijzonder snel bij hem. Na het afscheid van Anquetil was Poulidor de gedoodverfde favoriet in de Tour, maar Gimondi kwam hem verslaan, tot ergernis van de Fransen."

     

    "Daarna heeft Gimondi zich vooral op Italië en de eendagskoersen georiënteerd, met winst in Milaan-Sanremo en ook het WK, ondanks Merckx. Hij kon ook goed uit de voeten op kasseien: hij won Parijs-Roubaix en werd 2e in de beestachtige editie van de Ronde van 1969, weliswaar op minuten van Merckx. Weer Merckx. Steeds weer Merckx."

     

    "In al zijn interviews na zijn carrière kwam altijd terug dat hij zonder Merckx in de ogen van de fans wellicht nog groter was geweest, maar dat hij Merckx ook dankbaar is dat hij zijn carrière glans heeft gegeven."

    "Als Gimondi trapte, bewogen alleen zijn benen"

    Ondanks de schaduw van Merckx was Gimondi volgens Michel Wuyts in 1 ding toch zijn meester: "Hij was een stuk gracieuzer dan Merckx. Als Gimondi trapte, bewoog er niets, behalve zijn benen."

     

    "Met zijn eeuwige Salvarani-trui vertolkte hij ook het ideaalbeeld van de sierlijke Italiaan, een beeld dat ook in België aansprak."

     

    Ook als mens kon Gimondi Wuyts bekoren. "Hij was in alles gracieus, maar toch bescheiden en zachtmoedig. Hij sprak steeds met fluwelen stem. Bovendien was hij heel toegankelijk. Als je hem zag, kon je alleen maar een buiging maken, omdat je het gevoel had: daar staat een signore."