• home
  • video
  • pas verschenen
  • win!
  • quiz & opvallend

    Red Dragon Simon Van de Voorde in Iran: "Unieke, maar moeilijke ervaring"

    Het leven in Iran is een moeilijke ervaring voor Van de Voorde.

    In Iran heerst er momenteel een protestgolf. Sporza belde met volleyballer Simon Van de Voorde. De Red Dragon speelt dit seizoen voor Paykan Tehran, een ploeg in de hoofdstad van Iran. "Het volk is het beu, dat hoor ik overal."

    "Regering legt het internet plat"

    Simon Van de Voorde (28) verruilde deze zomer het Italiaanse Trentino voor het Iraanse Paykan Tehran. Momenteel heerst er heel wat onrust in Iran. 

    "Ik heb er nog niet veel van gemerkt. Eergisteren, toen de zwaarste protesten begonnen waren, had de regering het internet platgelegd, om de sociale media te blokkeren. Dat was de eerste actie die ik opgemerkt had van de regering."

    "Ik vraag wel aan mijn ploegmaats wat er gebeurt, dan vertellen zij wat er aan de hand is. Het gaat over de lagere stand die niet meer toekomt met wat ze verdienen, terwijl hun kosten blijven stijgen."

    "Ik woon in een betere buurt"

    "Men spreekt hier over een kleine revolutie die zou uitbreken. Heel het land protesteert. Het is blijkbaar 8 jaar geleden al eens gebeurd, toen is er veel veranderd."

    "Ik heb er zelf geen last van, want ik woon in een betere buurt. Daar kom ik niet in aanraking met protesten. Maar het volk is het beu, dat hoor ik overal."

    "Mijn ploegmakkers hebben het geluk dat ze een beter loon hebben dan de gemiddelde Iranees. Ze hebben wel schrik van wat er nu zal gebeuren als de regering zou vallen."

    "Momenteel gaat het volleybal gewoon door, er is nog niets stilgelegd. De protesten bevinden zich rond het gerechtsgebouw in Teheran. De plaatsen waar ik vertoef heb ik er nog niets van gemerkt."

    De trainingen, coaching zijn in het Iraans: "dan sta je soms rond te kijken"

    Van de Voorde koos deze zomer voor Paykan Terhan. Ook op sportief vlak is Iran anders. "Het is een zeer unieke ervaring. Het is hier een ander soort spelletje dan in Europa en dat ik gewend ben."

    "De manier van spelen hier loopt gelijk met hun cultuur, heel chaotisch. Dat is een hele aanpassing voor mij. Ik ben het gewend om gestructureerd te spelen, met ieder zijn taak."

    "Het is niet gemakkelijk, daar moet ik eerlijk in zijn. Ik heb ook een probleem met de taalbarrière. Er kunnen maar 4 spelers Engels in mijn team. De trainingen, de coaching, dat is allemaal in het Iraans. Dan sta je soms rond te kijken, want je weet niet wat er gezegd wordt en niemand wil het voor jou vertalen."

    "De zalen in Teheran zitten nooit vol"

    Paykan staat momenteel, na een moeilijk begin, 2e in de stand. Het verloor in het begin van het seizoen 3 keer op rij, maar herpakte zich met een winning streak.  "Na de moeilijke start was er even een kleine crisisvergadering. Het is zeer uitzonderlijk voor Paykan om 3 keer op rij te verliezen."

    Bij de aankondiging van zijn transfer vertelde Van de Voorde dat volleyballers in Iran als goden beschouwd worden. "In Teheran zelf is volleybal heel populair, maar het wordt niet gevolgd. Dat is zeer vreemd", zegt hij.

    "De zalen zitten nooit vol, ook al spelen we tegen de nummer 1. In andere steden is alles wel uitverkocht. In Teheran is de cultuur nog iets anders. Voor sommige spelers staan fans wel een halfuur voor de wedstrijd te wachten om een foto te nemen. Zoals bij mijn ploegmaat Saeid Marouf."

    "Na dit seizoen terug richting Europa"

    "Na de wedstrijd staat er soms een groepje van 20 tot 30 vrouwen te wachten aan de zaal. In Iran mogen de vrouwen de zaal niet binnen. Ze hebben dan meestal een cadeautje bij of willen op de foto."

    "Het is een unieke, maar moeilijke ervaring. Ik ben heel vaak alleen. Met de taal- en cultuurbarrière is het ook niet makkelijk. Er wordt ook niets gedaan met de ploeg. In Europa ga je al eens samen iets eten na de training. Ook de verre afstand van mijn vrouw en zoontje is moeilijk."

    "In Iran stopt de competitie eind maart. Hierna wil ik weer richting Europa gaan. Daar ben ik het leven gewoon. Dan ben ik ook dichter bij mijn vrouw en zoon."