• home
  • video
  • pas verschenen
  • win!
  • quiz & opvallend

    "Club met enorme knal oververdiend kampioen, 1 minuut stilte voor Anderlecht"

    Peter Vandenbempt was gisteren in het Jan Breydelstadion getuige van dolle taferelen. Club Brugge beleefde met een eclatante 4-0-overwinning tegen rivaal Anderlecht een delirium na elf jaar zonder landstitel. De voetbalcommentator legt in zijn wekelijkse analyse zijn vinger op het succes van blauw-zwart.

    De analyse in enkele kernwoorden:

    • Club heeft een reuzengroot uitroepteken achter zijn titel gezet.
    • In oktober leek het er helemaal niet op dat Club de titel zou pakken.
    • Het aandeel van Michel Preud'homme in dit succes is enorm groot.
    • Er is geen enkele reden om niet te denken dat Club vertrokken is.

    Een historische dag

    Het was in alle opzichten een memorabele, onvergetelijke en historische dag voor Club Brugge. Het begon al met de spelersbus die door een mensenzee moest, wat ik in 20 jaar Belgisch voetbal nooit gezien heb.

    Op het veld serveerde Club zeer straffe kost in een kampioenenwedstrijd die dikwijls een nerveuze match is door de stress en zenuwen, maar Club speelde helemaal zoals Michel Preud'homme dat voor ogen heeft.

    Vanaf minuut 1 vooruit, dominant, gretig in de duels, positiespel verzorgend, combinerend, gedisciplineerd in de organisatie en zo veel honger, zo veel energie, voluit surfend op de metershoge golven van enthousiasme van dat uitzonderlijke publiek.

    Het hielp natuurlijk dat er geen tegenstander op het veld stond. Ik heb er in elk geval toch geen gezien. Maar Club blonk toch collectief en individueel uit, met onder meer Vanaken, Diaby, Vormer, Engels, Simons... Ik zou ze allemaal kunnen opnoemen. 

    Neen, Club heeft een reuzengroot uitroepteken achter zijn titel gezet. Het is met een enorme knal oververdiend kampioen geworden.

    In oktober heeft iedereen getwijfeld aan Club

    In oktober leek het er helemaal niet op dat Club de titel zou pakken. Supporters hebben toen een training verstoord na een nederlaag in Gent. Ik denk iedereen toen getwijfeld heeft, zo eenvoudig is het.

    Er zat bij momenten in die periode niets in het spel van Club. Vijf keer verloren in twaalf competitiewedstrijden, de slechtste start van Club in bijna 60 jaar, een 5-0-nederlaag en zielloze prestatie in Napels, de Europese uitschakeling na de 1-1 tegen Midtjylland, overklast door Gent en Anderlecht...

    Ik denk dat Michel Preud'homme diep vanbinnen ook wat getwijfeld heeft toen, want een moeilijke aanloop was ingecalculeerd door de latere voorbereiding, een andere aanpak en de focus op deze play-offs. Maar dat het zo moeilijk zou zijn, was niet voorzien.

    Als je blijft verliezen, is het moeilijk om dat verkocht te krijgen, maar kijk: Club heeft zijn uitgestippelde weg voortgezet, ondanks de vaak oorverdovende, striemende kritiek van buitenaf, ook aan het adres van Michel Preud'homme op zijn roteren en veelvuldige aanpassingen van tactische systemen.

    Dat kon alleen maar, omdat de spelers erin geloofden en de sterke mannen van het bestuur, Bart Verhaeghe en Vincent Mannaert, ook wel eens onzeker geweest zullen zijn, maar hun coach toch altijd hebben gesteund in zijn werk.

    En kijk, na Nieuwjaar werd Club dan echt een machine. Vanaken werd bevrijd van Vazquez, spelers haalden op het juiste moment hun allerbeste niveau en ons systeem zit zo in elkaar dat je dan op het einde kampioen wordt.

    Aandeel van Preud'homme is enorm groot

    Het aandeel van Michel Preud'homme in dit succes is enorm groot. Daar moet iedereen het over eens zijn. Van alle goeie en slechte beslissingen die Verhaeghe en Mannaert de voorbije vijf jaar genomen hebben was het aantrekken van Preud'homme 2,5 jaar geleden de meest cruciale.

    Na veel "trial and error" met miscasts als Georges Leekens en Juan Carlos Garrido op de trainersbank, de verkeerde mensen de sportieve verantwoordelijkheid gegeven... Op een bepaald moment hebben ze de sportieve sleutels van Club aan Preud'homme gegeven en hem daarbij tijd, 100% vertrouwen en zeer verregaande bevoegdheden gegund.

    Ze hebben zich wat minder gemoeid - om het wat oneerbiedig uit te drukken - zoals ze dat wel gedaan hadden met Leekens en Garrido, omdat dat minder sterke figuren en persoonlijkheden waren. Ze hebben rond Preud'homme een klimaat gecreëerd waarin die zijn werk kon doen.

    Preud'homme heeft een ploeg gebouwd, de Brugse mentaliteit van werken en winnen teruggebracht, spelers beter en completer gemaakt en tactisch gedisciplineerder. Als je kijkt hoe bijvoorbeeld Refaelov en Izquierdo nu voetballen...

    Gisteren is er eindelijk geoogst en als je dat eerder al als trainer gedaan hebt bij Standard, Gent en Twente, dan kan het in de toekomst geen kwaad om als het eens slecht loopt bij een ploeg met Preud'homme op de bank hem dan toch nog een tijdje het voordeel van de twijfel te gunnen.

    Geen enkele reden om niet te denken dat Club vertrokken is

    Ik deel de mening van Bart Verhaeghe als hij zegt dat Club vorig seizoen eigenlijk al helemaal terug was, met de beker, kwartfinales in de Europa League en vicekampioen. Dat was een heel goed seizoen, maar het ging na al die jaren maar om één ding: kampioen worden. Daar werd alles op beoordeeld: "weer mislukt", dat was de perceptie.

    Daar is Club Brugge nu wel vanaf. De kop is eraf. De structuur staat er, de ploeg is gevormd. Ik denk dat er weinig verloop zal zijn en dat bijna iedereen die Champions League wil spelen. Er is een gigantisch potentieel aan supporters. Als er over een paar jaar een nieuw stadion staat, loopt dat ook gewoon vol.

    Er is geen enkele reden om niet te denken dat Club vertrokken is en weer af en toe kampioen wordt. Het zal nu geen 11 jaar meer duren, denk ik. Al wordt het natuurlijk belangrijk dat Preud'homme blijft, in één of andere functie, anders zal zijn opvolger heel grote schoenen moeten vullen. Dat weten we over een week of twee, zei hij gisteren. 

    De waarheid op dit moment is dat Preud'homme het zelf nog niet weet. Hij voelt zich heel goed in Brugge, gedragen door de supporters zoals hij dat zelfs niet op Standard in zijn eigen Luik meegemaakt heeft. Hij wil op zijn 57e wel een keer wat meer van het genieten van het leven. Hij is moe van al het harde werk, maar zijn beslissing heeft voor alle duidelijkheid niets te maken met een andere aanbieding waar hij liever op wil ingaan.

    En als iemand nu denkt: gaat Vandenbempt niets over Anderlecht zeggen? Ik zou zeggen: het enige dat we met Anderlecht kunnen doen is 1 minuut stilte in acht nemen.

    Peter Vandenbempt