• home
  • video
  • pas verschenen

    Meire leidt Charlton: "Duchâtelet is mijn beste baas ooit"

    Katrien Meire (30): "Heb een passie voor voetbal en voor wat ik nu doe."

    Roland Duchâtelet maakte begin 2014 met Katrien Meire een 30-jarige Vlaamse CEO van Charlton, de Engelse tweedeklasser die hij net had overgenomen. Te gast in Café Corsari deed Meire nog eens haar merkwaardige verhaal: "Voorlopig zie ik het nog steeds als een troef dat ik een vrouw ben in deze mannenwereld."

    Twee jaar geleden was Meire nog advocate, nu leidt ze een Engelse traditieclub. "Ooit hadden we een stadion met 90.000 plaatsen, groter dan Wembley. Als ik Charlton moet vergelijken met een Belgische club gaat mijn eerste gedachte naar Antwerp, maar dan in een betere staat."

    Hoe is ze in die stoel beland? "Ik werkte voor Roland Duchâtelet, toen die baas was van Standard. Hij kocht plots Charlton en toen had hij iemand nodig om ter plaatse te zijn. Ik had daarvoor nog in Londen gewoond en het leek een evidente keuze om mij daar te zetten. En ik heb natuurlijk niet nee gezegd."

    Welke van haar kwaliteiten gaven de doorslag? "Ik heb een passie voor voetbal en voor wat ik doe. En ik ben eerlijk. Het is eigenlijk niet zo moeilijk: een combinatie van hard werken en gezond verstand. Misschien is het zelfs een voordeel dat ik geen voetballer ben: als er spelers moeten aangetrokken worden, kijk ik naar het budget en niet naar namen."

    Dat ze meteen de titel CEO kreeg, verraste haar wel een beetje: "Maar Engeland is een heel hiërarchisch land. Alleen iemand met een titel, telt er mee. Om een beetje meer macht te hebben en opdat iedereen me zou aanvaarden, had ik een soort titel nodig."

    Een 30-jarige vrouw aan het hoofd van een Engelse voetbalclub. Vonden de fans dat niet raar? "Ik heb daar niet veel problemen ondervonden. En beschouw dat als een compliment, dat ik redelijk goed aanvaard ben."

    "Tijd om bang te zijn, had ik niet. Want je hebt geen tijd om na te denken. Er komt zoveel op je af..."

    "Ik wacht nog op moment dat ik eerste keer gelijk heb"

    Haar band met Dûchatelet, toch een zakenman met een aparte stijl, is heel goed. "Hij is de beste baas voor wie ik ooit gewerkt heb."

    "Ik zie hem meer als mijn mentor: hij leert mij heel veel en ik heb nog vaak zijn advies nodig. We hebben ook een andere functie. Hij is eigenaar, ik ben eerder de buffer en het gezicht en moet ook meer interageren met de fans."

    "Aan zijn stem hoor ik of iets goed is of iets slecht. Hij zegt het ook als het niet goed is. Net als hij het ook zegt als het goed is. Zo hoort het: eerlijke commentaar en eerlijke kritiek."

    Dûchatelet heeft wel meestal het laatste woord: "Ik probeer altijd met hem in discussie te gaan, maar ik wacht nog altijd op het moment dat ik een eerste keer gelijk ga hebben."

    "Met Charlton naar Premier League is een droom"

    Meire beschouwt het als een troef dat ze vrouw is in het overwegend mannelijke voetbalbastion: "Voorlopig toch nog. Omdat het iets anders is. Bij onderhandelingen wordt er vaak in het begin gedacht: "We zullen dat arme meisje eens helpen." Maar dan komen ze er wel snel achter..."

    Het is Meires eerste seizoen bij Charlton: "En de resultaten volgen. Vorig seizoen waren we 18e, nu tiende van de 24. Volgend seizoen willen we nog een stap zetten."

    Ze krijgt vaak de vraag, maar voorlopig is er geen tijd voor gezinsuibreiding: "Charlton is mijn kindje. Het is een supermooie club. We kunnen nog veel groeien, sportief, commercieel en administratief. En ik hoop dat dat ooit uitmondt in de Premier League, dat is een droom."